Kuijpers

(heeft André Kuijpers het Noorderlicht aanschouwd?)

Er schijnt een dobbelsteen aan te pas te zijn gekomen en gesjoemeld is er niet. Voor hetzelfde geld had niet André, maar een andere Kuijpers in het ISS gezeten, een moleculair bioloog bijvoorbeeld. Dan hadden wij inmiddels al geweten dat het heelal niet dood is, maar vol van leven, op moleculair niveau, maar toch. Niet veel later waren wij op aarde er van op de hoogte gesteld dat Mars en Venus er in goede samenwerking in zijn geslaagd, toen het op aarde nacht was en iedereen sliep, een volwaardig mens te scheppen. Die mens, een enkel individu, kon in de ruimte niet leven, omdat het hem daar aan zuurstof ontbrak. Zonder tussenkomst van wie dan ook zijn de genoemde hemellichamen er in geslaagd die mens, veilig door de dampkring heen, naar de aarde te dirigeren.

Wat, waar, hoe, voor wie en met welke taak? Hoewel de eerste drie vragen niet beantwoord zullen worden, zullen de laatste twee dat wel: (kwam op de aarde) voor ons allemaal en met de enkele taak absurde verhaaltjes te bedenken.

Geert

Arme Geert. Hij had het zo goed voor elkaar. Voor het overgrote deel danste de vaderlandse politiek naar zijn pijpen. Triomfantelijk keek hij toe hoe het land toehapte, telkens weer, als hij een absurde, kwaadaardig en gemeend lijkende provocaties het publiek in gooide. Geert bepaalde zonder mee te doen, pronkte met andermans veren en kreeg nooit de schuld. Hij wist het land te dom. Het land wàs zelfs dom, zo dom dat Geert wist hoe het te bespelen als bepaalde lieden, klein in getal, hardop zeiden wat Geert in zijn slechts op zijn zuiver persoonlijke belang gerichte kwaadaardigheid dacht en uitgewerkt had. Dat de grondwet op de schop zou gaan, de gelijkheid van de mensen voorop, dat mensenrechtenverdragen opgezegd zouden worden, wat die enkelingen zeiden. En Geert wìst dat ze gelijk hadden. Geringschatting zonder gevaar, nog wel.

Tot die enkelingen geen enkelingen meer waren en hun stem in steeds bredere kring werd gehoord. Nog even en Geerts snode plannen lagen op straat. Geert wist als geen ander dat het dan met hem gedaan zou zijn. Hij had het plan immers zelf bedacht, met inbegrip van de regels waaraan het moest voldoen en de wegen waarlangs hij het tot uitvoering zou brengen. In stilte was het zo lang goed gegaan. Het gezwel was nog net niet zichtbaar. Geduld, geduld.

Maar Geerts tegenstanders waren met teveel. Geert trad naar buiten en trok ten strijde. Hij probeerde angst te zaaien, leek in paniek, viel zijn tegenstander aan, niet diens argumenten. Geert verloor zijn superioriteit. De stop lijkt eruit, de gootsteen loopt leeg. Het was bijna gelukt. Arme Geert.

Hondenliefde

Als zij een staart hadden gehad en geen broek aan, hadden wij het stel kunnen zien kwispelen. De man en de vrouw draaiden opgewonden om elkaar heen. Ze sprongen tegen elkaar op, trappelend met hun voorpootjes. Ze snuffelden nieuwsgierig, de neuzen tegen elkaar. Ze roken uitgebreid aan elkaars achterste. Ook dat was beter gegaan als de twee geen broek aan hadden gehad.

Mus

Maria Sharapova lijkt iets van de baan te slaan, te vegen, maar de camera toont niet wat. Maria lijkt niets te willen raken, alleen maar te willen zeggen ‘hup, vogeltje, weg nu!’ Maar het beestje luistert niet vrouwen, zeker niet als ze Russisch zijn.

Afrika Cup

(Commentaar Eurosport)

Als Mali zich eenmaal heeft ‘gekwallificeerd’, grijpt de krab de kreeft met zijn gulden scharen bij de kladden, die met twinkelende ogen het lijden van de kwal-in-de-woestijn bekeek.

Puntkomma

Tussen schrijvers kan het over iets heel kleins gaan. Een leesteken maakt hen dikwijls blij als een kind. De puntkomma spant daarbij de kroon: tranen, in gedeelde stilte geweend. De fragiliteit van het stukje taal na de puntkomma. Hij hoort niet bij de zin, het leesteken sluit het uit. Het is helaas te zwak om op eigen benen te staan. Opgetogenheid in de eerstvolgende volzin is als zout in de wonde. De puntkomma maakt taal ijl. Wat lijkt, is toch niet. Schoonheid is onschatbaar.

 

Rrrrrr

Ik heb me ingeschreven voor een intensieve cursus Spaans. Sinds in dat gedaan heb, zoek ik de Spaanse ‘r’. Die rolt achter in de mond. Ik probeer mijn tong in bedwang te krijgen; die moet blijven liggen. Ik denk aan Robbert Bosschart, de NOS-verslaggever in Madrid. Die had alleen nog maar Spaanse r-en. Ik lees ‘De omweg naar Santiago’ van Cees Nooteboom, hardstikke Spanje. Op de Australian Open ligt Anabel Medina Garrigues op haar rug te huilen op de baan. Ze is daarvoor tot tweemaal toe door haar enkel gegaan. Na een behandeling en een vergeefse hervatting geeft ze op, Anabel Medina Garrigues. Garrigues, Garrigues. Arme, arme Garrigues.

Uitkijken/’t Slag

(Van onze verslaggever ter plaatse) – Bij de tennisvereniging van Zuid-Beijerland zijn toeschouwers opgepakt. Naar zal blijken hebben zij opzettelijk, in commissie en met kwade bedoelingen ballen van de tegenpartij uitgekeken. De politie onderzoekt in hoeverre de verdachten zich ook in uitwedstrijden aan het delict schuldig hebben gemaakt (later meer, vanzelfsprekend).

Kameleon

(Tennis)

Als het havikoog hem gelijk heeft gegeven, komt Djokovic vertraagd in beeld: razendsnel schiet zijn tong zijn mond uit, grijpt de vlieg en rolt terug naar binnen. Door de vertraagde beelden mis ik Djoko’s slikbeweging, de adamsappel op en neer.

Tennis: netbal

Een oprechte verontschuldiging voor een netbal. Dat vergeet het net niet gauw. Soms pas jaren later, maar dan, is het net u gunstig gezind.