Modelmeisje

Modelmeisje
Triptraptriptraptriptraptriptrap…Triptraptriptraptriptraptriptrap…Triptraptriptraptriptraptriptrap…
Triptraptriptraptriptraptriptrap…kwam het modelmeisje zojuist, even voor twaalven, de trap af getrippeld. Tokje, tokje, tokje, tok…liep het meisje van de trap naar de buitendeur. Ik hoorde de deur piepend opengaan. Klak, klak, klak…tikten haar hakjes op de tegels van het trottoir. Halverwege trok de dranger de deur in het slot, met een bons. Klak, klak… een autoportier ging open. Muziek. Het modelmeisje liet zich naast de bestuurder zakken. De muziek verdween en de auto trok rustig op.
Het modelmeisje was op visite geweest bij

Tegel

Beste gemeente,
Voor mijn huis loopt een stoep. Eén van de tegels van die stoep, nota bene precies halverwege tussen de gevel en de rand van het trottoir, ligt los. Ieder keer dat er iemand, in zijn onschuld, want met opzet zul je dat nooit doen, dan wipt de tegel op, om een halve tel later duidelijk hoorbaar terug te vallen op zijn plek. Was uit zulke tegels een muur opgetrokken, dan

Zwerfafval

Onder een viaduct raakte een verkreukeld frisdrankblikje in gesprek met de wikkel van een reep chocola, die de avond daarvoor, in donker, was komen aanwaaien. Veel had het blikje niet te vertellen. Als hij het over zichzelf had, ging het over

Groter

Opeens stond hij in de deuropening. Dat deed hij vroeger nooit, mijn voormalig kamergenoot. Alleen zijn bril was nog als vanouds.

Slang

Op dit ogenblik leidt een collega een man het kantoor rond. Op diens vraag of hij zijn spullen voor die gelegenheid even kon laten liggen, stelde mijn collega de man voor zijn spullen even op zijn bureau te leggen. Toen de man onze kamer betrad, sprong ik op hem af: geef die maar even hier! Ik ben gek op pythons.

Man op het ijs

Statig kwam de reiger aangestapt. Waardig bleef hij staan. Van korte afstand keek de reiger naar me. Een man op het ijs? Om de vogel niet af te schrikken, bleef ik roerloos staan. Zou hij echt zijn? De reiger hield het langer vol dan ik. Ik draaide mijn hoofd en huiverde. Zou hij vastgevroren zitten, met zijn schoenen in het ijs? De reiger deed een stap naar voren. Ik schrok en sloeg mijn vleugels uit.

Merel

Geritsel in dode bladeren. Met zijn snavel draait een merel een blad om, als de bladzijde van een boek. Hij schuift zijn bril naar het puntje van zijn snavel. De blik van de vogel priemt in mijn ogen. Heb ik van je aan soms? Nou, nee. Loop dan door, jôh, stuk mens, verwend stuk leven!

Tafereeltje

Toen ik kwam aanlopen bleef mijn blik rusten op een tafereeltje: aan de voet van de GEB-toren stond een al wat ouder stel. De man en de vrouw, net als ik

Mens(en)

(Een iet of wat gevogel)

De mens zul je nooit op straat tegenkomen. Het mens wel, maar spreek haar niet aan. Wantrouw haar zoals zij jou wantrouwt. Als je de mensen op straat tegenkomt, zul je hen misschien groeten. Daarna zul je je afvragen welke de mensen je even daarvoor voorbij bent gelopen.

Nog voor God de mens schiep, was het mens al een kreng. Toen, ook al, spraken de mensen er schande van.
Nog voor God het mens schiep, waren de mensen al krengen. Toen, ook al, sprak de mens er schande van.
Nog voor God de mensen schiep, was de mens al een kreng. Toen, ook al, sprak het mens er schande van.

(Nog voor de mens God schiep, was hij al een kreng. Toen, ook al, sprak het mens er schande van. De mensen vielen haar daarin bij.)

WordPress

Net nadat ik mijn vorige verhaaltje had gepubliceerd, heb ik het op mijn site nog eens nagelezen. Onder mijn stukje stond dat ik een reactie mocht achterlaten. Daar onder stond dat ik zelf de auteur ben. Wat de bedoeling van die mededeling was, weet ik niet, maar jammer was dat ik, juist ik, de schrijver van het stukje niet heb kunnen zeggen dat hij vooral zo door moest gaan, wilde hij zichzelf voorgoed onmogelijk maken.