Nat

‘Heb je een fijne vakantie gehad of regen?’hoorde ik een vraag gesteld worden, als zouden beide elkaars tegenstelling zijn.. Dat is dus niet zo.

Ik herinner me een vakantie van lang geleden. Vijf jaar zal ik geweest zijn, bijna zes, en mijn zus vier. We stonden met onze vouwwagen op de camping aan de Semois, in de Ardennen. Van later datum zijn de rivier en de met hoge bomen begroeide helling die direct aan de overkant begon, de kraaien van wie het luide gekras dat ’s morgens en ’s avonds het enige geluid was in het dal. Ook nu nog, als ik nu nog kraaien hoor, dan zijn de kraaien van toen, op de camping aan de Semois. De Semois was breed en stroomde hard. De meterslange, lichtgroene waterplanten wuifden, woven, in de stroom. Als jongen heb ik gevist en gevangen. ‘Maden’ zijn ‘asticots’; zonder asticots vang je in Frankrijk niks, met wel: 300 op één dag. Ik ving ze, mijn zus onthaakte ze en deed ze in onze met water gevulde opblaasboot, vastgemaakt aan de planten. Al vissend heeft ooit ook een wesp rondom mij heen gevlogen. Met een wilde beweging dook ik onder, waarbij ik mijn bril verloor: een metaalkleurige bril in een snelstromende Franse rivier! In paniek beklom ik de oever en riep dat ik mijn bril kwijt was. Ik moest terug, zoeken. Ik stelde mij mijn vakantie zonder bril voor. Geloof het of niet: degeen die de wesp had gezonden had ook gemaakt dat mijn bril in de waterplanten verstrikt was geraakt!

Maar, goed, het ging over regen. Mijn vader lag ziek in de tent. Met mijn moeder en mijn zus ben ik naar het verderop aan de rivier gelegen Monthermé gelopen. Ik herinner me de regen, boven ons en onder ons was water, water, water. We zullen ook onder de bomen hebben gelopen, maar wat me nog helder voor de geest staat, is de kletsnatte weg. We staan in een bocht. Auto’s zijn er niet. Wel slakken, naaktslakken, donkerbruine en lichtbruine, kastanjebruine. Ik heb later in mijn leven nooit meer zulke mooie, grote, glimmende, gestaag en geruisloos kruipende naaktslakken gezien. Als het niet geregend had…

Op de markt in Delft

Op de markt in Delft staan veel kraampjes, maar geen zoals dat van hem. ‘Hem’ is de man wiens kraam de hele dag leeg blijft. ‘Hij’ verkoopt niets, maar toch is hij iedere zaterdag van de partij. Klanten heeft de man dan ook niet. Toch trekt zijn kraam meer publiek dan welke andere ook. De man praat met de mensen. Hij stelt hun geen vragen, maar begint gewoon met te vertellen waarom hij is waar hij is, zaterdag in Delft, achter zijn kraam, met zijn rug, soms zijn buik naar de gracht. Soms heeft de man behoefte aan een moment van rust en dan keert hij zijn kraam even de rug toe.

De man, sommigen noemen hem een zonderling, dat is niet uit oprechte kwaadaardigheid, maar uit domheid, de man vertelt eigenlijk niks bijzonders. Hij vertelt de mensen iedere zaterdag opnieuw dat hij op de markt zit omdat hem dat gelukkig maakt. Als de mensen hem dan vragen wat hem dan precies zo gelukkig maakt, dan wijst hij op zij die zijn gekomen, het lijkt wel om hem die vraag te stellen. Wijzen doet hij dan natuurlijk niet met zijn vinger, maar met gestrekte armen, de palmen naar boven geopend. Maar, niet alleen u. Ook de zon of de wolken, het grachtje achter zijn rug, het gekwaak van de eenden, de stad, de huizen, de klanken van het carillon maken dat ik nergens zo gelukkig zal zijn als hier en nu. Dat hij niet alles heeft genoemd wat hem gelukkig maakt, is om de mensen de kans te geven hun verhaal te doen. In de loop der jaren heeft hij teveel redenen leren kennen. Hij weet dat als hij niet praat, anderen kunnen praten, maar dat niet alleen. Er zijn natuurlijk altijd mensen die niet meteen een bijdrage zullen leveren. Anderen zullen dat wel en vragen de man of hij ook gelukkig wordt van dit, dat of iets anders, want daar worden zij gelukkig van. Dat zet de man aan het denken. Als hij dan heeft achterhaald waarom sommige mensen gelukkig worden waarom ze gelukkig worden, hoeft hij vaak niet eens meer antwoord te geven. De mensen zijn onderling in gesprek geraakt. Het gesprek hoeft helemaal niet verder over geluk te gaan. De man achter de kraam heeft bereikt wat hij wil. De mensen verstaan elkaar naar hartenlust en mensen die niet voor hun geluk naar de markt in Delft zijn gekomen, sluiten zich, uit nieuwsgierigheid of wat dan ook, bij de bezoekers van de kraam aan. Het is de jarenlange ervaring van de houder van de kraam dat het overgrote deel van de mensen na een bezoek aan zijn kraam gelukkiger verder gaat, door de stad of zelfs door hun leven.

Dáár wordt die man, zaterdag op de markt in Delft, dus gelukkig van.

 

Droom

Van de week zag ik op televisie een reportage over nachtmerries en hoe je daar van af kunt komen. Halverwege aan het kwade verhaal een positieve draai geven, was de oplossing. Ik heb zojuist begrepen dat dat echt werkt.
Opa! Opa! Opa!!!

Eau de cologne

Eau de cologne
Vanaf de 59e verdieping van een kantoorwolkenkrabber in La Concorde, de zakenwijk van Parijs, verlangde ik naar de Eiffeltoren. Vanaf de Eiffeltoren had ik jaren daarvoor door een verrekijker de Big Ben in Londen gezien. Dankzij de kijker ook hoorde ik de Big Ben vier uur slaan, terwijl de klokken van de kerken en kathedralen in de diepte onder me vijf uur sloegen. Het Atomium, in Brussel en de Dom van Keulen. Ik zag de Rijn en rook Keuls Water, Eau de Cologne.
Eau de cologne. Het eerste deel van de treinreis van Verona naar München had ik in het gangpad gezeten, omdat ik een plaats had gereserveerd in een coupé in wagon 19, maar er na wagon 18 niks volgde. Vlak voor Bologna had de conducteur voor mij een coupé ontruimd, waarin een clubje Italiaanse jongelui, het nodige ijzer in hun snoeten, zijn roes lag uit te slapen, overigens niet nadat zij het meubilair hadden verbouwd. De Oostenrijkse Alpen door, arriveerde ik een paar uur later in München.
Onderweg van München naar Düsseldorf ontdekte ik dat

Knuffeldoos

Voor mij loopt een vrouw door de sneeuw. Hoewel iedereen haar moet kennen, groet geen mens haar ooit. Dat is akelig, want in mijn dorp groet iedereen iedereen, een vriend zijn vijand en een vijand zijn vriend. De vrouw heeft, voorzover mij bekend, geen vijanden. Vrienden heeft ze echter evenmin.
Het sneeuwt.

Knuffeldoos

Voor mij loopt een vrouw door de sneeuw. Hoewel iedereen haar moet kennen, groet geen mens haar ooit. Dat is akelig, want in mijn dorp groet iedereen iedereen, een vriend zijn vijand en een vijand zijn vriend. De vrouw heeft, voorzover mij bekend, geen vijanden. Vrienden heeft ze echter evenmin.
Het sneeuwt.

Dramatisch

Eén voor één. Het is dat ik vandaag thuisgebleven ben. In het voorgaande heb ik u verschillende keren verteld over de bomen voor mijn huis aan de Haven. Ik heb u verteld van de bomen zelf, de boom voor mijn huis en het eksternest, van de bomen met rode lappen stof, bij wijze van kunstwerk. Hoe lang blijft dit kunstwerk bestaan? Tot volgende jaar, kreeg ik als antwoord. Nu weet ik dat ik de bomen niet kaler zal zien worden en kaal zal zien zijn. De ene na de andere boom gaat aan mijn huis voorbij. Vandaag

Mood

Nog geen week geleden maakte de zomerzon plaats voor onweer (regen, storm en wind). Een paar vermoeiende dagen volgden. De vermoeidheid maakte gisteren plaats voor een opgeruimd gevoel. Hoewel het al het einde van de middag was, ging ik met frisse moed op weg naar de stad. Een cd van Ellen ten Damme, daar waren mijn bonnen voor, had ik besloten. Het was heerlijk zacht en rustig buiten.
Onderweg zag ik hoe

Inspector Lynley

Inspector Lynley
Als trouw kijker van de KRO-detectives kent u zeker Inspector Lynley. Als u dat wilt weten, kunt u in de aftiteling na een aflevering lezen welk boek is gevolgd en wie het geschreven heeft. Toevallig ben ik in het bezit geraakt van het boek dat in de laatste Inspector Lynley verfilmd is.

Vreemde gedachten

(wel ‘s nachts geschreven, geen droom)
Om mij heen werd het gras steeds hoger. Ik kon er al lang niet meer overheen kijken. Zelfs als ik zes keer mijzelf zou zijn en ik zou mijzelf op elkaar stapelen, zou ik in niet over het gras heen kunnen kijken. Had ik dat wel gekund, dan had ik kunnen zien hoever het gras strekte en of er misschien meer was dan gras alleen.
Dat was er, want opeens stond ik voor een hoge boom. Als ik in de boom zou klimmen, dan zou ik vast meer kunnen waarnemen, besloot ik en ik bezag waar ik langs de stam omhoog kon komen. De laagste tak hing te hoog voor mij, maar gelukkig lag er aan de voet van de boom een enorme